35 seconden

Beste vrienden,

Bedankt voor alle steun die we inmiddels per mail ontvingen. Ik zou toch willen vragen het voorlopig enkel tot noodzakelijke info te willen beperken, ik probeer essentiële informatie te pakken te krijgen en in overvolle mailboxen is dat moeilijk. Ik leef nog, en ik kan u vertellen dat ik daar blij om ben. Ik stond recht op mijn dak op het moment van de aardbeving, en werd gewoon tegen de grond gesmeten, ik greep me vast aan enkele van de bouwijzers, zag een quasi vol waterreservoir van 1500 liter op mijn dak dansen, stofwolken die opdoken in dat prachtige zicht op de stad en de baai van Port-au-Prince dat ik had, ik hoorde gillen, krijsen, gebouwen vallen, ook van huizen van mijn naaste buren en dan enkel nog stof en nog eens stof. U weet, ik geloof niet, ik bad niet, maar ik smeekte dat mijn huis overeind zou blijven. 35 seconden die de stad verwoesten… Als het beven stopte rende ik de trap af de straat op, riep mijn buren hetzelfde te doen, die deden dat sowieso al, biddend…

De stad ligt werkelijk in puin. Ik weet niet welke beelden jullie intussen te zien kregen, maar geloof me vrij, in Port-au-Prince staat nauwelijks nog een gebouw recht dat geen zware scheuren vertoont, als het nog rechtstaat. De lijken liggen ingewikkeld in doeken op de straten, worden in vrachtwagens afgevoerd naar massagraven, de rottingsgeur begon zich woensdagavond al te verspreiden. Er is geen water, geen electriciteit. De hulp komt aan op de luchthaven, maar waar te beginnen ? Hoe moet je prioriteiten stellen in zo’n situatie ? De mensen hebben gelukkig de gewoonte waterreservoirs te hebben (emmers, culligans,…) dus overleven wel een paar dagen. Mensen, althans in mijn buurt zijn bijzonder solidair. Maar hoe zit dat morgen en overmorgen ? Wat als het eten op is ? Wat als er gewoon geen water meer is ?

Ik heb intussen al het eten, verband, water dat ik in voorraad had aan mijn buren geschonken bij wie ik de eerste nacht op straat verbleef, de hele nacht histerisch biddend bij elke naschok. woensdagnacht sliep ik op het terrein van de franse ambassade: de histerisch biddende mensen in mijn straat hadden me een hele nacht wakker gehouden en ik moest slapen om te kunnen denken de dag nadien. Ook daar weinig geslapen: een histerie op de Champs de MArs (hét grote plein van Port-au-Prince waar velen zich hadden verzameld) over een mogelijke vloedgolf, vervolgens een eerste evacuatie in het holst van de nacht: mensen met kinderen, zwaar gekwetsten.

Deze nacht slaap ik voor het eerst weer op een matras in een huis zonder scheuren in Petionville, iets boven Port-au-Prince, samen met nog twee andere belgen. Het B-fast team is aangekomen, ik ga vrijdag kijken of en hoe we hen kunnen helpen. Ik stel het wel, maar ben zoals iedereen hier geschokt door de gebeurtenis.