Le tremblement de terre a laissé des traces profondes dans les vies des survivants et rapelle des fortes émotions desquelles les survivants tirent des leçons pour le futur. Le president de la République Dominicaine ouvre officiellement le campus universitaire Henri Christophe au Nord du pays. La construction du campus était une promesse du gouvernement Dominicain, une promesse tenue contrairement à beaucoup d’autres promesses internationales. Un hommage était donné par la Faculté des Sciences Humaines à l’intellectuel professeur Jean Anil Louis-Juste qui avait été assasiné ce même 12 janvier 2010, quelques heures seulement avant le tremblement de terre. L’enquête sur l’assasinat n’as pas encore indiqué des suspects et des coupables. Des mouvements haïtiens marchent dans  les rues de Port-au-Prince pour exiger le droit à un logement décent, ils critiquent la communauté internationale et sa commission de reconstruction CIRH. Dans un moment d’une exceptionelle silence à Port-au-Prince une sirène marque l’heure exacte du tremblement de terre d’il y a deux ans: 16h53.

Les stations radio suivantes ont été enregistré dans le montage: Scoop FM, Radio Kiskeya, Radio Metropole, Radio Guinee, Radio Caraïbes, Signal FM, Radio Solidarités. Entre les animateurs vous entendez les voix de: Michel Brunache (Ministre de la Justice et de la Sécurité Publique), Jocelyne Casimir (Doyenne du Tribunal Civil de Première Instance), Alta Jean-Baptiste (Directrice de la Protection Civile), un extrémiste réligieux non-identifié, Michel Martelly (Président de la République d’Haïti), Beverly Oda (Ministre de la Coopération Internationale du Canada), Leonel Fernández (Président de la République Dominicaine), Jean-Vernet Henry (Recteur de l’Université d’État d’Haïti), Camille Chalmers (Professeur à la Faculté des Sciences Humaines), Groupe de théatre Cercle Gramsci, Reynel Sanon (FRAKKA), Thomas Jean Dieufaite (MOREGAF), Colette Lespinasse (GARR), les manifestants du Collectif Défense pour le Droit au Logement.

 - stereo (11,5MB) – 12 minutes – download

While most of the sector clusters were in fact taking over the responsibility of the government were held in English and excluded Haitian participation, the one exception is the Water and Sanitation cluster: “I don’t think that it is a coincidence that the one cluster that was co-chaired by the Haitian government got more results. Because they were on the ground, they had the authority that NGOs don’t. They have a structural accountability to all Haitian citizens that others don’t.”

Addressing the issue of the weakness of the Haitian government Schuller states that “It is more a question of political will than capacity question of the Haitian government. If there is a government agency that is working, then they should be given the resources so that they can do a better job.” But apart from government ownership there is a great need to include the Haitian people themselves: “It was just more expedient to just deal with two people in the camp committee than it was for them to have a longer community meeting. It was the easier out for the NGOs, but it replaced a system of solidarity, that those of us that were in Haiti immediately after the earthquake saw, with a system of the same old exclusion that even donors say is a big problem.”

Staying optimistic Schuller states that it is “not too late to reverse some of that. I think that with proper guidance, with unified political will, it is possible that a real decentralization can happen. But it requires peoples ownership of the process. NGOs can play an important role in this, if they understand that their role is a support, is an accompaniment. Too often however NGOs inflict themselves.“

Mark Schuller, assistant professor at the State University of Haiti and the City University of New York, is a leading anthropologist who has been publishing extensively on Haiti. He is one of the few academics that have done in-depth research on the conditions of the internally displaced people in the camps. His book “Tectonic Shifts: Haiti after the earthquake” that just appeared, is an anthology of Haitian and foreign views on the Haiti that pulled itself out of the rubble after the devastating earthquake of 12 January 2010.

Audioreportage (13’23″)

Yannick Etienne van Batay Ouvriye, één van de syndicale organisaties die mee mobiliseerden voor de mars voor waardig werk kloeg aan dat de Haitiaanse overheid rondbazuint dat « het belangrijkste economische voordeel van het land is dat veel mensen willen werken en dat er bijgevolg lage lonen kunnen worden betaald. Ze roepen buitenlandse investeerders op om deze goedkope werkkrachten te komen uitbuiten. Wij zeggen neen ! Het klopt dat we werk willen, dat we werk nodig hebben, maar het moet waardig werk zijn. Dat wil zeggen een salaris dat mensen toestaat te leven, sociale bescherming, de mogelijkheid om andere werkomstandigheden te onderhandelen met de werkgevers en het respect voor fundamentele rechten van de arbeiders. »

Sinds lang voor de aardbeving promoot de internationale gemeenschap de zogendaamd gunstige economische perspectieven van Haiti : haar gedereguleerde arbeidsmarkt en de nabijheid van een belangrijke exportmarkt, de Verenigde Staten van Amerika. Nog meer als voor de aardbeving is de internationale gemeenschap voorstander van nieuwe vrijhandelszones en assemblage-industrieën. De werkomstandigheden in deze fabrieken laten echter te wensen over en repecteren geenszins de Haitiaanse wetten en de internationale standaarden. Een recent rapport van Better Work wees uit dat in 61% van de bezochtte fabrieken de wet op het minimumloon niet werd nageleefd.

Bij de officiële lancering van de vakbond voor arbeiders uit de textiel- en kledingsector (SOTA) midden september verduidelijkte Secretaris Generaal van de Trade Union Confederation of the Americas (TUCA), Victor Baez Mosqueira, dat het niveau van organisatie van de vakbonden erg laag is en dat sectorale vakbonden zoals SOTA een deel van de oplossing zijn. Voor Baez zijn er vier sociale prioriteiten voor de rechten van werknemers in Haïti : « vrijheid van vereniging, collectieve onderhandeling, sociale bescherming en ook gezondheid en veiligheid op de werkvloer ». De steun voor sectorale vakbonden zoals SOTA volgen de lijn van de syndicale roadmap die werd uitgewerkt kort na de aardbeving en omvat onder andere professionele training, ontmoetingen, discussies en de pleitbezorging op internationaal niveau.

Elien Saint Wilner, een van de ontslagen delegués van SOTA verklaarde tijdens de mars afgelopen vrijdag dat hij « de officiele documenten van SOTA om 9 uur ‘s ochtends afgaf op de personeelsdienst om een collega te kunnen bijstaan. Om 3 uur werd ik opnieuw naar het kantoor geroepen waar ze me vertelden dat ik onslagen was. » Jean Jacques Wilner, een andere delegué van SOTA verduidelijkte dat « ze ons lieten weten dat wanneer je deel uitmaakt van een vakbond, je ontslagen wordt. Ze zetten zelfs de arbeiders in de fabriek onder druk door hen te vertellen dat je buitenvliegt als je deel uitmaakt van een vakbond. Zelfs ordinaire sympatisanten werden ontslagen. En als we naar het ministerie van sociale zaken gaan dan geven ze niets om wat we hen te zeggen hebben. Zij werken voor de werkgevers, niet voor ons. » Naar aanleiding van de ontslagen lanceerde Batay Ouvriye een internationale campagne.

De mars van vrijdag was georganiseerd door een groep van 5 syndicale organisaties. De Haïtiaanse nationale politie en een gepantserd voertuig van de VN veiligheidsdiensten begeleidde de mars naar het SONAPI industriepark waar Haitiaanse oproerpolitie de toegang belemmerde. Op een nabijgelegen stand deelden de organisatoren kreoolse kopieën van de Haïtiaanse arbeidswet uit en riepen fabriekseigenaars en overheidsdiensten op de rechten van de werknemers te respecteren : « werknemers moeten kunnen leven, niet gewoon overleven » aldus Yannick Etienne.

[Show as slideshow]

avec-papiers.be / Radio Centraal -

Terwijl veel kampen bedreigd worden door gedwongen uitwijzingen ontbreekt intussen aan daden rond zelfs de meest bescheiden plannen voor de bouw van nieuwe permanente huizen of heropbouw van buurten. Het risico is reëel dat de tijdelijke shelters – de enige alternatieven voor de tentenkampen die per honderden worden neergezet – al het geld voor de heropbouw zullen opsouperen.

Op politiek vlak zit de recent aangetrede rechts-populistische president Martelly (a.k.a. “Sweet Micky”) in een impasse met de aanstelling van een Eerste Minister. De twee louche en uiterst conservatieve figuren die hij tot nu voorstelde werden wandelen gestuurd door het parlement. Zowel parlement en senaat – die eveneens vernieuwd werden eerder dit jaar – blijven stevig in handen van Inité, de partij van ex-president Préval die onverbloemd massaal fraudeerde bij de verkiezingen. Bij de “correcties” van de kiesresultaten voor de presidentsverkiezingen had de internationale gemeenschap immers “vergeten” de resultaten voor parlement en senaat onder handen te nemen. Een perfect recept om het land onbestuurbaar te houden en zo de aanwezigheid van een arrogante internationale gemeenschap en haar gewapende hand – de MINUSTAH blauwhelmen – verder te legitimeren.

avec-papiers.be / Radio Centraal

avec-papiers.be geeft achtergrond bij elk van de kandidaten en loopt niet over van enthousiasme: Manigat is een universiteitsprofessor die wel aandacht heeft voor enkele van de problemen die het middenveld aanbrengt, maar ze is toch sterk gelieerd met de heersende elite van het land.  En achter het populisme van zanger Michel Martelli, zou wel eens  een extreem rechtse agenda kunnen schuilgaan.

Verder over de loop van de verkiezingen en over voormalig president Jean-Bertrand Aristide, over wie de meningen fel uiteenlopen. Hij keerde vorige week terug naar Haiti, na 7 jaar ballingschap in Zuid -Afrika, en de  VS lieten al weten dat ze hem liever niet zagen komen”omdat hij de kiesgang zou verstoren”. Voor een deel van de linkse media is hij dan weer bijna een heilige.

avec-papiers.be / VPRO

In januari kwam ex-dictator Duvalier onverwacht terug naar Haïti en vrijdag landde voormalig president Jean Bertrand Aristide in de hoofdstad Port-au-Prince na zeven jaar ballingschap. Dit alles tegen het decor van de aanhoudende humanitaire en sociaal-economische catastrofale situatie na de aardbeving van vorig jaar.

Het programma Berichten uit Bloggistan van VPRO radio onderzoekt hoe dit alles leeft in de Haitiaanse blogosfeer.

Met dank aan Radio Metropole Haïti

– 7’23″

avec-papiers.be / Radio Centraal

Na een gecontesteerde “hertelling” beveelde de OAS (Organisatie van Amerikaanse Staten) aan Michel Martelli naar de 2e ronde te laten doorstoten in plaats van Jude Celestin. Maar, ondanks druk van de internationale gemeenschap om de aanbevelingen van de OAS te volgen, is het nog niet zeker of de partijdige kiescommisie, die nauw aanleunt bij de onberekenbare president Préval, het rapport zal volgen. Opvallend is dat enkel de uitslagen van de presidentsverkiezingen door de OAS kritisch bekeken werden. Over de parlements- en senaatsverkiezingen die nochtans dezelfde dag gehouden werden wordt gezwegen. Blijkbaar komt Préval en “zijn” CEP weg met de fraude in de kamer- en senaatsstemmingen.”

Intussen is voormalig dictator Jean Claude ”Baby Doc” Duvalier terug in het land in een poging om aan de Zwitserse autoriteiten te tonen dat hij niet vervolgd wordt in Haïti, en dus aanspraak maakt op de miljoenen die hij tijdens zijn bewind naar Zwitserse bankrekeningen versaste. Van de andere kant wordt de democratisch gekozen, maar niet helemaal onbesproken, oud-president Jean-Betrand Aristide nog altijd niet in Haïti toegelaten.

De bevolking is de aanhoudende humanitaire noodsituatie sedert de aardbeving van 12 januari 2010 beu, maar is ook murw geslagen door de mensonwaardige levensomstandigheden in de kampen, problematische hulpverlening en reconstructie en de cholera-epidemie. De emmer zit vol, het blijft de vraag of de volgende druppel de emmer zal doen overlopen. Zeker is dat de electorale crisis na de frauduleuze verkiezingen enerzijds en de aanhoudende druk van de internationale gemeenschap om het bedenkelijke OAS-rapport te aanvaarden anderzijds zijn twee zijden van een dikke druppel zijn. Het Haïtiaanse middenveld mort, maar lijkt ondanks de aanhoudende humanitaire en electorale crisis te verdeeld om de bevolking te mobiliseren.

- 28’14″