Het is meer dan zes maanden geleden dat die aardbeving voor m’n ogen Port-au-Prince trof. Nog steeds tussen het puin laverend werp ik de laatste weken regelmatig ook een blik op het weerbericht. Het is tenslotte orkaanseizoen. En hop ! Nog maar eens een tropische golf die over het land trekt de komende dagen. Veel aangekondigde regen in een land met zo’n anderhalfmiljoen daklozen die nog steeds op zichzelf zijn aangewezen. Die tenten, zeilen en stinkende toiletten zijn al lang niet meer zo aantrekkelijk als ze zes maanden geleden waren. Een recent artikel op Alterpresse heeft het niet zonder ironie over “abris dérisoires” (bespottelijk onderkomen) in plaats van “abris provisoires” (tijdelijk onderkomen). De levensomstandigheden zijn voor velen de laatste zes maanden eerder verslechterd dan verbeterd. Ondanks de internationale commissies, de haïtiaanse regering en internationale NGO’s. Die lopen veelal wat nog rechtstaat en opnieuw uit de bodem begint te groeien plat met een leger aan hulpverleners en aldus verkleedde individuen en organisaties. Moeilijk te geloven. Maar dat is wat er gebeurt. Al maanden aan een stuk.
Vergadering reconstructiecommissie uitgesteld “om diverse redenen”
Thuiskomst in Port-au-Prince
Het leven gaat z’n gangetje. Het is vreemd hoe snel je gewend geraakt aan het puin, aan de tenten, aan wegen vol puin en stof of totaal geblokkeerde straten. Op de steile hellingen van de heuvels rond de stad patineren of slippen auto’s op het puin en de dikke laag stof. Ze slingeren stenen achteruit alsof het kogels waren, blazen het stof de lucht in. Niet zelden zie je mensen met doekjes voor hun neus en mond door de straat wandelen. Port-au-Prince was ook voor 12 januari al stoffig in het droge seizoen. Nu is dat nog erger.
President voorspelt aardbeving
René Préval, de Haïtiaanse president, zou volgens diverse geruchten een aardbeving hebben voorspeld voor dinsdag 13 april omstreeks 16u. Een die nog zwaarder zou zijn als die van 12 januari. De mensen zijn hier wel gewend aan sporadische straffe uitspraken van hun president, maar dit sloeg toch wel alles. Hoewel we niet onder een betonnen dak zitten op ons geïmproviseerd bureel betrapte ik mezelf erop dat het net iets voor vieren was toen ik buiten een sigaret aanstak. Toevallig moesten verschillende mensen op dat ogenblik ook buiten iets regelen.
Woningnood
Een kleine schok vanmiddag. Een niemendalletje, maar toch de eerste die ik zelf voelde. Geconfirmeerd voelde. ‘k Was een babbeltje aan ‘t maken met enkele buren. De conversatie haperde met het schokje. Ze knikten toen ik hen vragend aankeek. Een ander natuurfenoom dat voorlopig wellicht meer aandacht behoeft zijn de regens. Al twee keer heeft het even geregend. Gisteren zelfs behoorlijk genoeg om de stoffige straten te spoelen en regentonnen te vullen.
Upgrade or reinstall ?
M’n tweede ochtend na de terugkeer in Port-au-Prince werd ik wakker in m’n eigen bed. Dat was geleden van 12 januari. Het was eigenlijk niet het plan thuis te slapen. Eerst moest een ingenieur het huis keuren. Maar nadat ik gisteren mijn medehuurder ging opzoeken om te kijken hoe we de eventuele reparaties praktisch gingen aanpakken bleek de band van m’n brommer lek te zijn. Omdat het al donker was leek het me weinig verstandig de twintig minuten te voet naar m’n voorlopig logement te wandelen. Om op veilig te spelen kan je beter maar even de geruchten volgen. En na nauwelijks 24u Port-au-Prince hield ik m’n oren op scherp. Er gingen wel wat geruchten de ronde. Niet allemaal even ernstig te nemen hoor ik na hier een week te zitten.
De terugkeer – dag één
Port-au-Prince – 30 maart 2010 – Toen ik met de auto van de luchthaven de stad inreed werd al snel duidelijk dat één en ander wel degelijk veranderd was sinds ik hier het laatst was. Ik moet toegeven dat ik het ergste had gevreesd: hetzelfde apocalyptische landschap als ik hier had achtergelaten enkele dagen na de aardbeving. Alsof ik toch nog ergens gedacht had dat mensen bij de pakken waren blijven zitten. Dat de boel van kwaad naar erger ging gaan. Het land heeft een kwalijke reputatie. Onterecht. En toch was ik nu onbewust ook zelf gaan denken dat de Haïtanen de kop hadden laten hangen. Dat er met het puin niets zou gebeurd zijn. Dat het er even troosteloos zou bijliggen als die stad die ik midden januari moest verlaten. Nog bloedend van de wonde die de aarde had geslagen.
Continue reading →
Perspectives économiques pour Haïti
Après quelques semaines, je suis content de finalement trouver un reportage – signé Al Jazeera – que je trouve la peine pour publier sur ce site. L’histoire des Haïtiens qui se battent pour l’aide alimentaire ou qui seraient devenus “pilleurs” ont fait assez le tour des médias. Ceci contraste fortement avec les nouvelles que je continue d’obtenir sur le pays: une solidarité entre les gens qui devrait nous inspirer à laisser les décisions dans les mains de Haïtiens et non par des investissements étrangères intéressés uniquement par la main d’ouevre bon marché du pays. Une autre Haïti est possible, maintenant plus que jamais. Continue reading →
Haïti: succesverhaal van het neo-liberalisme
Ouanaminthe
avec-papiers.be – Port-au-Prince/Antwerpen – 28 januari 2009 – Sinds 12 januari 2010 staat Haïti plots weer op de wereldkaart. Een maand geleden was nauwelijks iemand geïnteresseerd in dat Caraïbisch land dat qua oppervlakte en aantal inwoners vergelijkbaar is met België. Een land dat al 200 jaar lang een onafhankelijkheidsstrijd voert: eerst door bijna een eeuw lang een “schadevergoeding” te betalen aan verjaagde kolonisten uit Frankrijk in ruil voor de “erkenning” van de soevereiniteit van het land. Vervolgens verzette het volk zich tegen de Amerikaanse bezetting tussen 1915 en 1934, kwam later in opstand tegen de door het buitenland gefinancierde dictatuur van de Duvaliers (Baby Doc had bij zijn vertrek in 1986 een fortuin dat de toenmalige staatsschuld overtrof), begaf zich moeizaam op het pad van een prille democratie die al spoedig zou uitdraaien op een door het buitenland gefinancierde staatsgreep. Na jaren politiek tumult onder de controversiële president Jean Bertrand Aristide werd de Haïtiaanse politiek uiteindelijk een door het buitenland gefinancierde schijndemocratie.
De chaosstrategie door de invasie
Bron: Alainet (18 januari 2010) – Auteur: José Luis Vivas – Vertaling: Veerle Huybrechts
De aardbeving die 12 januari Port Au Prince trof kon geen beter excuus bieden voor de zoveelste invasie en militaire bezetting van Haïti. Al sinds 2004 wordt het land bezet, maar sinds 12 januari lijkt dit rechtstreeks door de voornaamste pleitbezorgers van de bezetting te gebeuren, zonder de VN als tussenpersoon. Politieke en strategische drijfveren ontbreken niet. Daarbij zou het ook nog eens kunnen dienen om de huidige bemiddelaar, Brazilië, te straffen. Brazilië zorgde wel voor de hulpverlening in Haïti, maar reageerde helemaal anders na de staatsgreep in Honduras. Continue reading →
Haïti : au-delà des effets d’annonce
Par Sophie Perchellet et Éric Toussaint, CADTM
L’une des plus grandes opérations d’aide de l’histoire risque fort de ressembler à celle de l’après tsunami de 2004 sauf si un modèle de reconstruction radicalement différent est adopté. Haïti a été partiellement détruit suite à un violent séisme de magnitude 7. Chacun y va de sa larme et les médias, en nous abreuvant d’images apocalyptiques, relayent les annonces d’aides financières que les généreux Etats vont apporter. On entend qu’il faut reconstruire Haïti, ce pays où la pauvreté et « la malédiction » s’abattent. Aujourd’hui donc, on s’intéresse à Haïti. Les commentaires ne vont pas au-delà du terrible tremblement de terre. On nous rappelle précipitamment que c’est l’un des pays les plus pauvres de la planète mais sans nous en expliquer les causes. On nous laisse croire que la pauvreté est venue comme ça, que c’est un fait irrémédiable : « c’est la malédiction qui frappe ».
